2011/May/12






ที่ หมู่เกาะเปลี่ยวเหงา



โปสการ์ดขาวดำ ใบหนึ่ง เดินทางมาถึง

ข้ามมหาสมุทร สู่หมู่เกาะเปลี่ยวเหงา
เรื่องเล่าของมิตร รูปภาพของเธอ
ที่มีบางอย่าง ชวนจดจำ

ฉันเห็นความเหงาในแววตา...



ที่ เมืองเหนือที่ไม่หนาว



ชายหนุ่มคนนั้น เป็นครั้งแรกที่พบหน้า

แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้จัก

ถนนเส้นที่พลุกพล่านที่สุดของเมืองคืนวันอาทิตย์
ฉันยังค้นพบเธอ และภาพของเธอ

มิตรภาพเริ่มต้นง่าย ๆ
เมื่อฉันบอกจะเดินทางไป อำเภอสุดฮอต (ตอนไม่ไฮ) ในวันพรุ่ง
เธอบอก ให้ไปแวะไปหาที่ร้าน เธอมีร้านอยู่ที่นั่น



ที่ อำเภอเล็ก ๆ ต้นฤดูฝน



ฉันเจอร้านของเธอ เจอเพื่อน ๆ ของเธอ

กางร่ม ย่ำไปมา กลางฝน
ซึมซับความเงียบ เมืองแทบร้างผู้คน
แต่ยิ่งน้อย ก็ยิ่งรู้จักกันได้เนิ่นนาน
นอนอ่านหนังสือริมน้ำ คิดถึงใครบางคน ที่เคยมากับคนรักของเค้า
คิดถึงบางประโยคจากใครหลายคนที่บอกว่า
"โรแมนติกขนาดนี้ ไม่มีใครเค้ามาที่นี่คนเดียวหรอก"
ประโยค ทีทำให้ต้องตั้งใจ ว่าจะมาคนเดียว (ให้ดู)

กว่าจะได้พบเธอ ก็ใกล้ถึงวันกลับ
มิตรภาพงอกงาม ดั่งต้นไม้หน้าฝน
เหล่าคนเคยแปลกหน้า รวมตัวกัน ขี่มอเตอร์ไซล์ไปถ่ายรูป
โรงเรียนจีน เด็ก ๆ วิ่งเล่น สนุกสนาน
ธงบนยอดเสา ปลิวเหงา กลางฟ้าสีน้ำเงินเข้ม

ยามค่ำคืน ดื่มเบียร์ ฟังเสียงดนตรี
เขียนแคนโต้ (บทแรก ของฉัน)
แลกเปลี่ยนบางเรื่องในชีวิต ความฝัน
กวีอ่อนไหว ศิลปินอ่อนหวาน หนุ่มน้อยว่าที่นักเรียนนอก
และ ฉัน ผู้เพิ่งเดินทางกลับจากหมู่เกาะเปลียวเหงา

ความทรงจำระหว่างเรา (ทั้งมวล) ช่างงดงาม
จักรวาลแห่งนั้น ทำให้ฉันลืมโลกใบเดิม



ที่ ทุกแห่งหนบนโลก ถนนไม่เคยเป็นเส้นตรง



ระหว่างเรา ยังคงพบเจอกันตามวาระ โอกาส

อาจเป็นเธอที่เดินทางมา บ้างเป็นฉันที่เดินทางไป
บางครั้งใกล้ บางครั้งห่าง
ในความเป็นเพื่อน ไม่มีคำถาม ไม่เคยสงสัย

แม้บางครั้ง แววตาของเธอ อาจดูฝันไกล
และฉันต้องมองไปทางอื่น



ที่ ริมฝั่งแม่น้ำ ขอบเขตแดนคือจุดกลาง ขอบเขตใจคือ จุดไหน...



บนแพน้อย

เรานอนหลบแดดแรง ยามบ่าย
หนังสือคนละเล่ม พูดคุยกันบ้าง ฟังเสียงเรือ เสียงลม เสียงน้ำ
นอนหนุนแขนตัวเอง ต่างหลับไป
สายน้ำไหว เคลื่อนผ่าน ระลอกแล้ว ระลอกเล่า
โลกแสนสงบ จนเหมือนไม่ต้องการสิ่งใดอีก

บนประตูไม้เก่า สองเงาจักรยาน วิ่งไล่ผ่าน
บางครั้ง หนึ่งเงา แต่สองคน



ความรักเอย มาเมื่อไหร่ ไม่เคยเตือน

พันธุ์ไม้บางชนิด แสนตั้งใจ แต่ปลูกอย่างไรก็ไม่งอกงาม
แต่บางพืชพรรณ คล้ายผลผลิตจาก ฟ้า ดิน
จู่ ๆ ก็ผุดตัว งอกงาม ผลิดอกผล

ความรักของเรา ย่องเบามาเงียบ ๆ
โดยธรรมชาติ โดยไม่ต้องพยายาม

เปลี่ยนให้ฉันเป็นหญิงสาว อีกครั้ง
ให้อ่อนหวาน ให้ได้รัก
จะหัวเราะ หรือ น้ำตา
จากนี้ เราจะเดินทาง ด้วยความรัก



















photographer : under+over












Comment

Comment:

Tweet


ที่บางที่ ใครบางคน...ไม่เคยไกลbig smile
#5 by rush (125.26.210.36) At 2011-05-14 14:11,
เฮ้ยยยยยยยยยย อ่านแล้วอยากมีคู่ สักครู่นึงเลย Hot! Hot!
#4 by ta_THINK_nhong At 2011-05-13 16:07,
Hot!
บทความน่ารักจังคะ
big smile big smile
-------------
#3 by YiM-YiiM At 2011-05-13 08:06,
ความรัก
มักมาโดย
ไม่รู้ตัว

surprised smile surprised smile
#2 by อิสระรำพัน At 2011-05-13 01:53,
เพราะเวลาของทุกคนบนโลกใบนี้ไม่ตรงกัน
ความห่างไกลหรือใกล้ ใช่ตัวชี้วัด ระยะความห่างของมิตรภาพ
ขึ้นชื่อว่าความรัก ล้วนชอบเล่นตลกกับคนธรรมดาอย่างเราๆเสมอ เข้ามาโดยไม่บอกกล่าว มีรอยยิ้มกับสิ่งที่เรียกว่า ความรัก นะคะbig smile
#1 by ThE BaLL At 2011-05-13 01:10,